Αλάγια, η αλησμόνητη πατρίδα

Τα σπίτια μας στην Αλάγια ήταν συναγμένα στους δύο μαχαλάδες, τόνα δίπλα στο άλλο ήτανε, κοντά κοντά, νάμαστε όλοι μαζί, σαν το κοπάδι, ασφάλεια.

Μεγάλα σπίτια είχαμε, μονώροφα, οι πιο πλούσιοι είχαν και σπίτια δίπατα ή τρίπατα καμιά φορά, στην αγορά ήταν αυτά τα πιο πολλά, όλοι μας είχαμε αυλή, ολημέρα οι κότες έβοσκαν εκεί, φυτεύαμε δέντρα, χουρμαδιές, μουριές, πορτοκαλιές, λουλούδια, ζαρζαβατικά. Και στην αυλή βάζαμε την αυλόπορτα μεγάλη να περνάνε οι καμήλες άνετα.

Χτίζαμε δωμάτια μεγάλα, ψηλοτάβανα, τέσσερα ή πέντε το πιο συνηθισμένο, υλικά παίρναμε απ΄ τη γη, πέτρα είχαμε μπόλικη και άμμο τραβούσαμε απ’ τη θάλασσα ή απ’ το ποτάμι, φέρναμε ξύλα απ’ τα βουνά, σίδερα απ΄ την Κύπρο, σφυρήλατα.

Και ήταν τα σπίτια μας γεμάτα φως, ανάσαινε μέσα η ζωή...