Σίδερο κάρβουνου

Το σίδερο από την Αλάγια ανήκει στον τύπο των σιδηρένιων σιδήρων με κάρβουνο (charcoal irons), ένα από τα πιο διαδεδομένα εργαλεία οικιακής φροντίδας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και στα μικρασιατικά ελληνικά σπίτια στις αρχές του 20ού αιώνα. Είναι κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από χυτοσίδηρο, με χαρακτηριστικό ξύλινο χερούλι, απαραίτητο ώστε το χέρι να προστατεύεται από τη θερμότητα. Το καπάκι ανοίγει με έναν μεταλλικό μοχλό και στο εσωτερικό τοποθετούνταν αναμμένα κάρβουνα· η θερμοκρασία ρυθμιζόταν με το άνοιγμα ή το κλείσιμο του καπακιού, ενώ οι σειρές από τρύπες αερισμού στη βάση επέτρεπαν την κυκλοφορία του αέρα ώστε τα κάρβουνα να παραμένουν αναμμένα.
Η πλούσια οδοντωτή μπορντούρα στο σημείο ένωσης του καπακιού με το σώμα δείχνει την τοπική μικρασιατική τάση για διακόσμηση ακόμη και στα καθημερινά αντικείμενα. Η μορφή του είναι βαριά, στιβαρή, σχεδιασμένη για αντοχή και συνεχή χρήση, κάτι που υποδηλώνει ότι αποτελούσε πολύτιμο και διαχρονικό εργαλείο στο σπίτι. Στην Αλάγια, όπου η προίκα και η περιποίηση των ενδυμάτων είχαν μεγάλη σημασία, τέτοια σίδερα ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της νοικοκυροσύνης και συχνά περνούσαν από μάνα σε κόρη ως χρήσιμο οικογενειακό κειμήλιο.
Εκτίθεται στο Λαογραφικό Μουσείο του ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ. Δήμου Νέας Ιωνίας.
Παραχωρήθηκε ευγενικά για την φωτογράφηση από ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ. Δήμου Νέας Ιωνίας.