Περιγραφή
Τα χρώματα, κυρίως βαθύ κόκκινο, μπλε του κοβαλτίου, ώχρα και εκρού, προέρχονται από φυσικές φυτικές και ζωικές βαφές, όπως ριζάρι, λουλάκι και κρόκο. Η τεχνική ύφανσης είναι η παραδοσιακή κιλιμιτζίδικη (flat weave), με καθαρή δισδιάστατη επιφάνεια χωρίς κόμπο. Τα μοτίβα που επαναλαμβάνονται στα περιμετρικά πάνελ περιλαμβάνουν στοιλιζαρισμένους σταυρούς, ένδειξη της χριστιανικής ταυτότητας των Ελλήνων της Αλάγιας, μπερεκέτια και φυτικά σχήματα, σύμβολα ευφορίας και οικιακής ευγονίας, κεραυνούς/γάντζους (ελικοειδή μοτίβα), που συναντώνται συχνά στα χαλιά της ΝΔ Μικράς Ασίας.
Το χαλί αυτό αποτελεί αντιπροσωπευτικό τεκμήριο της υφαντικής παράδοσης των Ελλήνων της Αλάγιας, όπου η ύφανση αποτελούσε κατ’ εξοχήν γυναικεία τέχνη, συνδεδεμένη με την προίκα και την καθημερινή ζωή του σπιτιού. Η διατήρησή του αποτυπώνει όχι μόνο την αισθητική της κοινότητας, αλλά και την επιδεξιότητα των γυναικών που ύφαιναν με μνήμες και τεχνικές από γενιά σε γενιά.
Διασώθηκε από το σπίτι της Γεσθημανής Ουζούνογλου στην Αλάγια. Κατά την έξοδο, 8-9 Οκτωβρίου 1922, η Γεσθημανή είχε αξιοποιήσει το χαλί ως μπόγο, συγκεντρώνοντας ορισμένα απαραίτητα αντικείμενα. Λίγο πριν την είσοδό της στο πλοίο διαφυγής, ένας Τούρκος στρατιώτης τρύπησε με τη χατζάρα του δύο φορές το χαλί, για να εξακριβώσει τυχόν μεταφορά χρυσών λιρών. Τα δύο αριστοτεχνικά μπαλώματα προς τα δεξιά αποτελούν ιστορικό τεκμήριο διωγμού και τυφλής βίας.
Παραχωρήθηκε στη συλλογή του Συνδέσμου Αλαγιωτών και εκτίθεται στον Χώρο Πολιτισμού ALAYA από την εγγονή της Σοφία Μαργώνη.
