Κανάτα

Κανάτι καθημερινής χρήσης, που διέσωσε αλαγιώτικη οικογένεια που εγκαταστάθηκε στην Ελευθερούπολη Νέας Ιωνίας και το χρησιμοποιούσε καθημερινά για νερό από τις κοντινές κοινόχρηστες βρύσες της περιοχής των Ποδαράδων. Είναι κατασκευασμένο από κράμα κασσιτέρου, όπως υποδηλώνει η θαμπή επιφάνεια, η ομοιογενής οξείδωση και η χαρακτηριστική μαλακή φθορά από πολυετή χρήση. Το σχήμα της — με έντονη κοιλιά, λεπτό λαιμό και προτεταμένο χείλος — απαντά συχνά σε εργαστήρια μεταλλοτεχνίας της Μικράς Ασίας στις αρχές του 20ού αιώνα.
Στην επάνω ζώνη διακρίνεται λεπτή ταινία με εγχάρακτα διακοσμητικά μοτίβα, αποτέλεσμα χειροκίνητου εργαλείου καλεμιού, δείγμα της λαϊκής τεχνικής των τοπικών μαστόρων. Η λαβή, στερεωμένη με μεταλλική καλαμάρα στη βάση, φέρει ίχνη οξείδωσης που δείχνουν κράμα χαλκού.
Η κανάτα αυτή προέρχεται από ελληνικό νοικοκυριό της Αλάγιας, τηρούσε δροσερό το νερό στο καθημερινό τραπέζι, πάντα σκεπασμένη με ένα κοφτό πετσετάκι και αποτελεί χαρακτηριστικό τεκμήριο της οικιακής μεταλλοτεχνίας και της καθημερινής ζωής των Μικρασιατών πριν τον ξεριζωμό του 1922 αλλά και μετά στη νέα τους ζωή στη νέα τους πατρίδα.

Παραχωρήθηκε στη συλλογή του Συνδέσμου Αλαγιωτών και εκτίθενται στον Χώρο Πολιτισμού ALAYA, από το προσωπικό αρχείο του Κώστα Τσομπανάκη, Προέδρου του Συνδέσμου, από τη σύζυγό του Σοφία Τσομπανάκη.