Περιγραφή
Το σώμα και το καπάκι έχουν μορφοποιηθεί με χειρονακτική σφυρηλάτηση πάνω σε μεταλλική καβίλια, ενώ η τελική διαμόρφωση των λεπτομερειών έχει γίνει με τη μέθοδο του «ρεκτιφιέ», δηλαδή τη λεπτή εξομάλυνση της επιφάνειας με ειδικά σφυριά και εργαλεία. Ομοίως, το καπάκι φέρει κυκλικές νευρώσεις, χαρακτηριστικό γνώρισμα κεντραρίσματος που προσδίδει μεγαλύτερη ανθεκτικότητα στο μέταλλο.
Σκεύη αυτού του τύπου ήταν εσωτερικά κασσιτερωμένα, ώστε ο χαλκός να μη μεταναστεύει στα τρόφιμα, μια πρακτική που απαιτούσε περιοδική συντήρηση από κασσιτερωτή. Η απουσία ίχνων πρόσφατου κασσιτερώματος και η παρουσία οξειδώσεων στο εσωτερικό επιβεβαιώνουν την προχωρημένη ηλικία και την παύση χρήσης του πριν από πολλές δεκαετίες.
Το σκεύος διασώθηκε από το σπίτι της οικογένειας Τσομπάνογλου. Μετά τον διωγμό, η οικογένεια βρήκε αρχικά καταφύγιο στις Σπέτσες και αργότερα εγκαταστάθηκε στη Νέα Ιωνία, στην περιοχή της Ελευθερούπολης.
Παραχωρήθηκε για τη φωτογράφηση από την οικογένεια Βαρβάρας Κουμούτσου–Τσομπανάκη.
