Περιγραφή
Στη φωτογραφία του 1952, οι Αλαγιώτες της Νέας Ιωνίας ποζάρουν στην αυλή μιας λεηλατημένης πατρίδας που άφησαν τριάντα χρόνια πριν. Τότε, παιδιά δεκαπέντε έως είκοσι ετών, εκριζώθηκαν βίαια από τα σπίτια και τα κτήματά τους, πέρασαν έναν πόλεμο ως στρατιώτες, πάλεψαν για να ξανασταθούν στα πόδια τους ως πρόσφυγες σε μια ξένη μητρόπολη. Κι όμως, τώρα στην ωριμότητα των πενήντα τους χρόνων, επιστρέφουν. Όχι για να ζητήσουν πίσω ό,τι χάθηκε, ούτε για να αναμετρηθούν με το τραύμα, αλλά για να συναντήσουν ξανά φίλους∙ τους Τούρκους γείτονές τους.
Είναι δύσκολο να συλλάβει κανείς το ψυχικό σθένος αυτών των ανθρώπων. Εκείνοι που θα είχαν κάθε λόγο να μετατρέψουν τη μνήμη σε οργή, διάλεξαν κάτι άλλο: την αξιοπρέπεια. Τη συνέπεια προς τις δικές τους αξίες. Την ανθρωπιά που κουβάλησαν από την Αλάγια στη Νέα Ιωνία και που δεν την τσάκισε ούτε ο ξεριζωμός, ούτε η φτώχεια, ούτε η απώλεια.
Από αφεντικά έγιναν εργάτες για να ζήσουν. Από εύποροι νοικοκυραίοι έγιναν πρόσφυγες χωρίς τίποτα. Κι όμως, κράτησαν το πιο πολύτιμο: τη γενναιόδωρη καρδιά τους.
Αυτοί οι άνθρωποι, που θα μπορούσαν δίκαια να γεμίσουν με πίκρα, έγιναν φορείς συμφιλίωσης. Με πράξεις, όχι με λόγια, άνοιξαν ξανά τον δρόμο της φιλίας ανάμεσα στην ελληνική και τουρκική κοινότητα. Δρόμο που πέντε δεκαετίες αργότερα οδήγησε στην επίσημη αδελφοποίηση της Νέας Ιωνίας με την Αλάνυα το 2001.
